16 - سيد شرف الدين على حسينى استرآبادى نجفى . « 1 » 17 - شهرستانى . « 2 » 18 - شهيد اول . « 3 » 19 - صدرالمتألهين . « 4 »

--> ( 1 ) . الوافى ، ج 3 ، ص 919 . سيد شرف الدين على حسينى از شاگردان محقق كركى ( م 940 ق . ) است و از كتب او مىتوان از « تأويل الآيات الظاهرة » و « الفوائد الغروية » در شرح كتاب « الجعفرية » از محقق ثانى نام برد . مرحوم مجلسى و شيخ حر و افندى از وى به بزرگى ياد كرده‌اند . ( ر . ك . به : بحارالانوار ، ج 1 ، ص 13 ؛ رياض العلماء ، ج 4 ، ص 66 ؛ امل الآمل ، ج 2 ، ص 131 ؛ طبقات اعلام الشيعه ، ج 4 ، ص 145 و الذريعه ، ج 3 ، ص 304 . ) ( 2 ) . الوافى ، ج 3 ص 526 . ابوالفتح محمّد بن عبدالكريم بن احمد شهرستانى ( 469 - 548 ق . ) فيلسوف و فقيه و متكلم اشعرى مسلك است . از كتاب‌هاى او مىتوان از « نهاية الاقدام فى علم الكلام » و « كتاب المناهج » و « كتاب البينات » و « كتاب المضارعة » و « شرح سورهء يوسف / تفسيرى فلسفى » نام برد . وى خطيبى چيره دست بود ، لكن بنا بر گفتهء معاصرش خوارزمى در « تاريخ خوارزم » ، از قرآن و حديث در هنگام وعظ استفاده نمىكرد ، بلكه از فلسفه استمداد مىجست . مشهورترين كتاب وى همانا « الملل و النحل » است . ( الكنى و الالقاب ، ج 2 ، ص 374 ؛ معجم البلدان ، ج 3 ، ص 377 و ر . ك به : روضات الجنات ، ج 8 ، ص 26 ؛ معجم المؤلفين ، ج 3 ، ص 422 ؛ كشف الظنون ، ج 6 ، ص 91 . ) ( 3 ) . الوافى ، ج 8 ، ص 837 و 1022 . ابوعبداللّه محمّد بن جمال الدين مكى دمشقى عاملى ( 734 - 786 ق . ) از فقهاى بزرگ اماميه است و او را بعد از محقق اول ، از تمام فقها عالم‌تر شمرده‌اند . وى با داشتن عمرى كوتاه ( 52 سال ) به شهرهاى مختلف نظير مكّه و مدينه و بغداد و مصر و بيت المقدس و الخليل سفر نمود و از علماى آنجا اجازه روايت گرفت و كتاب‌هاى فراوانى نظير « ذكرى » ، « دروس » ، « غايةالمراد » ، « البيان » ، « الباقيات الصالحات » ، « اللمعة الدمشقية » ، « الالفية » ، « النفلية » ، « الاربعون حديثاً » ، « المزار » ، « القواعد » و . . . تأليف نمود و سرانجام به فتواى يكى از قاضيان اهل سنّت به شهادت رسيد . ( الكنى و الالقاب ، ج 2 ، ص 377 . ) ( 4 ) . الوافى ، ج 1 ، ص 97 و 98 و 103 و 105 و 114 و 120 و 266 و 312 و 363 و 396 و 409 و 496 و 478 و 479 . محمّد بن ابراهيم شيرازى ( م 1050 ق . ) حكيم متأله و مؤسس حكمت متعاليه است كه نزد شيخ بهايى و ميرداماد تلمّذ نموده است . ازكتاب‌هاى اوست : « شرح الكافى » ، « تفسير برخى از سوره‌هاى قرآن » ، « كسر الاصنام الجاهلية » ، « شواهد الربوبية » ، « الاسفار الاربعه » و . . . نامبرده كه به صدر المتألهين و ملّاصدرا شهرت دارد از اساتيد فيض و پدر خانم او نيز مىباشد . فيض در شرح روايات اعتقادى به ويژه در جلد اول « وافى » از توضيح‌هاى استاد خود ، بهره جسته و از وى با كمال عظمت و باعبارت‌هايى نظير « استادنا » و « استادنا صدر المحققين » و « استادنا فى العلوم الحقيقية صدر المحققين » نام مىبرد . ( ن . ك . به : الوافى ، ج 1 ، ص 120 و 312 و 363 و 396 و 409 و 469 و 479 . )